Autor obrazu znajdującego się w kościele w Milejczycach pozostaje nieznany, podobnie jak okoliczności jego umieszczenia w obecnym miejscu. Z przekazów historycznych wynika, że obraz był już obecny w świątyni przed 1740 rokiem. Jednak analiza przeprowadzona podczas konserwacji w 2019 roku przez Joannę Polaską z Warszawy ujawniła, że dzieło może pochodzić z końca XVII wieku. Początkowo malowidło mogło przedstawiać całą sylwetkę Jezusa, jednak zostało prawdopodobnie przycięte, aby dopasować je do ram o wymiarach 151 cm na 92 cm. Zarówno technika wykonania, jak i użyte materiały świadczą o wysokim poziomie artystycznym i kosztownym charakterze obrazu.

Ze względu na działalność jezuitów na Podlasiu od połowy XVII wieku, a także ich misje prowadzone m.in. w Milejczycach z klasztoru w Drohiczynie, można przypuszczać, że pierwotnie obraz mógł znajdować się w obecnej drohiczyńskiej katedrze.

Dzieło wykonano techniką olejną na płótnie lnianym. Kompozycja jest utrzymana w ciemnej kolorystyce, z wyróżnioną, jasną postacią Jezusa. Chrystus został przedstawiony frontalnie, z głową zwróconą w prawo, ku barankowi niesionemu na ramionach. Czerwona szata symbolizuje królewską godność i ludzkie cierpienie Zbawiciela, natomiast niebieski płaszcz oznacza Jego boską naturę oraz kapłańską godność, nawiązując do stroju arcykapłana ze Starego Testamentu. Centralne miejsce zajmuje gorejące Serce Jezusa oplecione koroną cierniową – znak Bożej miłości do ludzi.

Cuda i łaski

Od połowy XVIII wieku obraz był otaczany szczególnym kultem, czego dowodem są srebrne korony, którymi do 1866 roku ozdabiano głowy Jezusa i baranka, a także liczne wota zawieszane na ołtarzu jako dowód wdzięczności za otrzymane łaski. W XIX wieku wierni różnych wyznań gromadzili się w niedziele i święta o godzinie 15, by wspólnie śpiewać Godzinki ku czci Najświętszego Serca Jezusa.

Po likwidacji parafii katolickiej przez władze carskie w 1866 roku i przemianowaniu świątyni na cerkiew prawosławną, kult obrazu mimo wszystko przetrwał, choć w ikonografii prawosławnej przedstawianie Serca Jezusa było zabronione. Z tego względu wykonano drewnianą, złoconą zasłonę z otworami na twarz i dłonie Chrystusa oraz głowę baranka. Według relacji, osoba, która zakryła Serce, straciła wzrok i doznała licznych nieszczęść, co sam uznał za karę za ten czyn. Jak zanotowano w 1926 roku, lokalna społeczność prawosławna po pewnym czasie zdjęła zasłonę i uroczyście obchodziła święto Serca Jezusowego, a udział wiernych w tych uroczystościach utrzymywał się nawet w drugiej połowie XX wieku. Rocznie przybywało tu około 500 pielgrzymów.

W dniu 2 lipca 1920 roku modlił się przed obrazem bł. Jerzy Matulewicz, oddany czciciel Bożego Serca. Rok później, niemal dokładnie w rocznicę tego wydarzenia, 4 lipca 1921 r., reaktywował parafię w Milejczycach.

https://www.niedziela.pl/artykul/154048/nd/Boskie-Serce-Dobrego-Pasterza